Aan de slag
Zo luidt de titel van het nieuwe coalitieakkoord. En eerlijk is eerlijk: die titel spreekt mij aan. Hij is actief, zet aan tot beweging en nodigt uit om verantwoordelijkheid te nemen. Wat een verademing dat er eindelijk iets ligt. Natuurlijk had het hier en daar anders gekund (dat geldt voor vrijwel ieder akkoord) maar in grote lijnen kan ik mij hierin goed vinden.
Een belangrijk onderwerp in het coalitieakkoord is veiligheid. Het is gezien alle wereldwijde ontwikkelingen logisch dat we nu (zelf) moeten investeren in onze eigen veiligheid en daarin verantwoordelijkheid nemen. Als het aandeel voor defensie fors stijgt, kun je niet blijven leven op de pof; dan moet je ook durven kijken waar het minder kan. Ja, dat betekent ook kritisch kijken naar de langdurige zorg. Dat kan en dat moet. Maar bezuinigen op welzijn is geen optie. Wie daar nu op kort, betaalt op termijn een veelvoud aan maatschappelijke kosten.
Wat mij hoop geeft, is dat de zorgzame gemeenschap nadrukkelijk in positie wordt gebracht. Dat zie ik terug in het coalitieakkoord, maar ook in de verkiezingsprogramma’s van lokale partijen in Bunschoten en in de praktijk van alledag. In onze organisaties doen we volop mee in de beweging naar Zorgzaam Bunschoten: met en voor elkaar zorgen. De samenleving is aan zet. Dat sluit naadloos aan bij de Toekomstvisie Bunschoten 2040, waarin expliciet wordt opgeroepen om werk te maken van het samenspel met inwoners.
Tegelijkertijd laat diezelfde toekomstvisie Bunschoten 2040 zien dat het aantal burgerinitiatieven beperkt is. Dat is geen constatering om bij te berusten, maar een uitnodiging (nee, een oproep) om op te staan en nieuwe initiatieven voor de gemeenschap te ontwikkelen. We kunnen afwachten wat de overheid voor ons regelt, maar de echte kracht ligt aan de andere kant van de vraag: wat kun jij betekenen voor een ander?
Onlangs vertelde Chris mij een bijzonder verhaal dat ik nog niet kende. Op 10 mei 1940 werden inwoners van Bunschoten geëvacueerd naar Enkhuizen, omdat het dorp midden in de Grebbelverdedigingslinie lag. In een zeer kort tijdsbestek werd iedereen veilig weggebracht. Een uitzonderlijke prestatie, die alleen mogelijk was dankzij een sterk en goed georganiseerd informeel netwerk.
Vandaag gaat het niet om evacuatie. Maar de oproep is blijvend: zorg dat iedereen veilig en gezien blijft. Laat niemand wegkwijnen in eenzaamheid. Zorg dat iedereen mee kan doen. Dat kan in Bunschoten, omdat het in de aard van de Bunschoter ligt om naar elkaar om te zien. En laat de overheid, lokaal en landelijk, de voorwaarden scheppen om dat zo makkelijk mogelijk te maken.
Bunschoters aller wijken, verenigt u. Kom over en help. Aan de slag.
