Verpleegkundige én familielid

Velen die bij De Haven werken, wonen zelf ook in Bunschoten. Hun familie woont in het dorp. Hun vrienden ook. Daardoor komt de zorg soms heel dichtbij. Verpleegkundige in de wijk Mirthe Hop ervaarde dat in de afgelopen tijd. Vorig jaar overleed eerst haar oma op Het Spui, de afdeling voor palliatief-terminale zorg. Mirthe ging elke dag vanuit haar werk op bezoek en hielp ook mee met de zorg.

Enige tijd later overleed haar tante. Mirthe verzorgde ook haar tijdens haar nachtdiensten en ook in de nacht van haar overlijden is Mirthe bij haar geweest voor de laatste zorg.

Mirthe: “Ik merk dat ik dit met veel liefde heb gedaan en het bijzonder vond om ook als verpleegkundige iets voor hen te kunnen betekenen het laatste stukje van hun leven.  Niet alleen als kleindochter, nichtje, maar ook als verpleegkundige. Ik zie het als mijn kracht.”

Ze schreef er het volgende over:

Wanneer werken in de zorg en zieke geliefden elkaar raken.
Verpleegkundige zijn is zorgen met kracht,
liefde in handen, hoop in de nacht.

Dat doe ik als verpleegkundige in mijn werk
maar soms ben je even wat minder sterk.
Wanneer werk in de zorg en geliefden elkaar raken.
Zieke familieleden kwamen dit jaar dichtbij;
oma en tante.

En zowel als familielid als verpleegkundige stond ik aan hun zij.
Dan raken zorgen en liefde elkaar en dat geeft toch een ander gevoel.
Maar voor hen zorgen het laatste stukje van hun leven was mijn grootste doel.
Iets wat ik zo mooi vond om te doen.
Zij zagen mij opgroeien en waren er ieder op hun eigen manier voor mij.
De herinneringen aan hen maken mij blij.
Zo fijn om er dan ook het laatste stukje als verpleegkundige en familielid voor hen te zijn,
iets wat ik zie als mijn kracht.

 Maar als dat moment van afscheid nemen er dan echt is, doet het pijn.
Dan is het ‘zorgen voor’ voorbij.
En wordt het een lege plek voor altijd.
Het loslaten doet pijn en is zwaar
Maar de herinneringen blijven echt waar.

Mirthe Hop