Tijd voor het verhaal over met hulp aan het roer van je leven staan
Sinds begin januari 2025 woont mevrouw Van der Veen in De Haven. Dat ze hier kwam wonen had alles met haar afnemende gezondheid te maken. Hiervoor woonde ze in een appartementencomplex aan het water in Spakenburg, waar het uiteindelijk niet langer ging.
Mevrouw Van der Veen vertelt dat ze aan een oog blind is en lijdt aan de spierziekte polyneuropathie. (Een aandoening van de zenuwen naar de spieren toe). Daardoor werd het risico op vallen te groot. Ze zegt: “Dan moet je ook gewoon eerlijk naar jezelf zijn. Ik woonde alleen omdat mijn man al heel lang geleden overleed op 59-jarige leeftijd.” Zelf was mevrouw Van der Veen toen 57 jaar waardoor ze -zoals ze zelf aangeeft- ondanks het grote verlies nog wel in staat was om nieuwe dingen op te pakken. Ze omschrijft zichzelf als een aanpakker.
Geboren in 1945 in Roosendaal kwam zij daar later ook haar man Henk tegen. Deze van oorsprong Fries werkte hier als gymleraar. Eenmaal getrouwd reageerde Henk op een vacature in Elburg en waagden zij de sprong. In afwachting van de oplevering van hun flat gingen zij eerst ‘in de kost’ bij een echt Elburgs ondernemersgezin met drie jongens en een meisje. Hierdoor raakten ze snel ingeburgerd.
De reden dat mevrouw Van der Veen in Spakenburg terecht kwam had alles te maken met het ouder worden. “Ik werd hulpbehoevender en dan is het toch het meest praktisch om bij je kind in de buurt te gaan wonen. Ik heb twee zoons gehad en een ervan woont in Spakenburg. De andere woonde in Amerika en is daar tot mijn grote verdriet jong overleden. Wel had hij een zoontje dat inmiddels bijna 2 meter lang is en waar ik een goed contact mee heb.
Wel was het heel moeilijk om Elburg achter me te laten want ik had het er bijzonder naar mijn zin al die jaren, maar het ging echt niet meer. En waar ik kwam te wonen met prachtig uitzicht op het Eemmeer en dicht bij het centrum maakte veel goed.”
Over haar jonge jaren vertelt mevrouw Van der Veen dat ze op haar vijftiende van school ging en een opleiding tot verpleegkundige ging volgen in het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam. Maar heimwee en het vaak in de weekenden moeten werken dreef haar terug naar haar woonplaats Roosendaal. “Daar vond ik werk op het priklaboratorium van het ziekenhuis.” Waar ze met veel plezier werkte totdat een buurvrouw haar attent maakte op een vacature bij het VVV. Ze waagde opnieuw de sprong en kreeg de baan. Haar zoon die in die tijd bij een computerbedrijf werkte hielp haar met het aanleren van de benodigde digitale vaardigheden. Het promoten van Elburg lag haar na aan het hart omdat ze er zelf met zoveel plezier woonde. Met nog altijd veel enthousiasme vertelt ze over alle initiatieven die zij op dit vlak met succes heeft ondernomen.
Mevrouw Van der Veen klinkt in alles heel ondernemend. Iets dat ook blijkt uit haar huidige woonsituatie. Initiatief nemen doet ze nog steeds. Op haar tafel staat een groot beeldscherm met computer die ze dagelijks gebruikt. “Ik kijk er televisie op en bridge online met een vaste partner. De computer is mijn verbinding met de buitenwereld; alles wat ik wil weten kan ik er vinden. Ook trekt ze eropuit met haar scootmobiel. “Het liefst rijd ik langs het water over de Oostdijk richting Nijkerk. Vervelen doe ik mij dan ook geen moment.”
Met haar persoonlijke verzorging is het een ander verhaal. Vanwege haar spierziekte en gedeeltelijke blindheid is de kans op vallen groot. Daarom krijgt ze hulp met douchen. Borduren en haken lukt ook niet meer. Ze wijst op een aantal fraaie letterlappen aan de muur die ze vroeger heeft geborduurd. “Jammer genoeg, laat mijn lijf mij in de steek, maar dat neemt gelukkig niet weg dat ik nog steeds veel interesses heb.” Mevrouw Van der Veen is ondanks haar fysieke beperkingen nog steeds dezelfde bezige bij als vroeger. Haar lichamelijke veerkracht mag dan verzwakt zijn, geestelijk is ze dat nog helemaal niet. “Ik heb mijn draai gevonden in De Haven. Natuurlijk was ik liever op mezelf blijven wonen, absoluut, maar ook hier in De Haven sta ik nog steeds met hulp aan het roer van mijn eigen leven. Dat geeft mij kracht en eigenwaarde.”
